Blog van Foppe Hemminga

Wat gebeurt er als je een paar topacteurs in een film stopt, waarin weinig actie is en veel communicatie. Dan krijg je een topfilm.
Glengarry Glen Ross gaat over vijf verkopers van land die elk op hun eigen manier proberen hun targets te halen. Als de leiding besluit het team te prikkelen door aan te kondigen de slechtste verkoper te ontslaan, geburen er vreemde dingen.
Topacteurs? Een goede Al Pachino, een briljante Jack Lemmon. Niet genoeg? Alec Baldwin, Kevin Spacey.
De film is gemaakt naar een toneelstuk. Daarom speelt het grotendeeels op kantoor. Gelukkig hebben ze de filmberwerking laten schrijven door de oorspronkelijke toneelschrijver (David Mamet) en niet een gemiddelde Hollywood bombast. Geweldige dialogen dus.
Op IMDB krijgt hij 8 van de tien sterren, bij mij vijf van de vijf. Drie oscars en nog eens drie nominaties.

Een van de slechtste films die ik ooit heb gezien. Deze komt binnen met stip, maar haalt het nog net niet bij "Return of the Killer Tomatoes", die zo slecht is als zijn naam doet vermoeden.

Het betreft een jaren zeventig film uit Kenia (!) over de Oegandese President. In de film worden alle (terechte) vooroordelen bevestigd: moorden, verkrachtingen, kanibalisme. Alles is zo realistisch mogelijk gefilmd, maar helaas door acteurs die dat nog nooit eerder gedaan hebben. Het krijgt daardoor een hoog Bud Spencer / Terence Hill gehalte. De slachtoffers spelen beter, alsof ze bij de burgemeester werkelijk een oor hebben afgesneden. Zouden ze die figuranten stiekum écht dood hebben geschoten?

De makers hebben flink van de lessen van Joseph Goebbels geleerd. Propaganda van het zuiverste soort. Normaal heb ik er een hekel aan als iemand een vergelijking maakt met (gebeurtenissen / personen uit) de Tweede Wereldoorlog, maar hier ontkwam ik niet aan de paralellen. Idi Amin was fout in de oorlog. Zijn oorlog.

Rating op IMDB: 5,2 uit 10.
Mijn rating:
(1 1/2 ster van 5)